Ik heb -met gewone natuurlijke middelen- laten zien dat onze (rationele) denkwijze beperkt is en dat wij in een werkelijkheid leven die ons begrip te boven gaat.[1]
We beschikken niet over een denk-apparaat waarmee we de werkelijkheid stelselmatig -naar haar structuur- in kaart kunnen brengen. Nogmaals, dat is ook precies wat je moet verwachten als je Darwins inzichten serieus neemt.
Daarmee is het algemene uitgangspunt van religie, namelijk het welbekende 'er is meer tussen hemel en aarde dan wij vermoeden (...) of kunnen dromen', filosofisch gerechtvaardigd.
Vanzelfsprekend verplicht dit mensen tot niets. Je kunt evengoed een misotheïst zijn in een transcendente/religieuze werkelijkheid.[2]
Maar voor de dromers onder ons, de mensen die niet kunnen leven met de mate van onrecht op aarde, biedt dit inzicht hoop: immers, als de werkelijkheid bijvoorbeeld een 'iets' herbergt dat absoluut Zelfstandig is (een 'substantie' is de technische filosofische term), dan ben je geen dwaas (het is niet tegen beter weten in) als je hoopt op 'meer' dan dit ene leven te bieden heeft.
(deze tekst is op 6-10-26 gecontroleerd met pangram en blijkt volledig geschreven te zijn door een: mens; dat moet dan wel een dom mens zijn: met ai kun je denken en schrijven uitbesteden en gemakkelijk voorwenden dat je beter op de hoogte bent dan feitelijk het geval is: waarom zou je dan nog zelf een tekst schrijven; een tekst geschreven door een mens?: dat lijkt me geen aanbeveling, liever/beter schrijven we aan elkaar boodschappen geproduceerd door een machine... is het niet?)
-----
[1] Wie het naturalisme ernstig neemt kan religie niet afwijzen als een dwaasheid.
[2] De vraag is overigens niet welke religie 'waar' is, maar welke religie(s) bruikbaar is/zijn gegeven onze existentiële noden.
1 opmerking:
Auke-Jan,
Een misschien wel (te) persoonlijke vraag, dus je hoeft hem niet te beantwoorden.
We hebben het Vliegend Spaghettimonster, en we hebben de vliegende theepot (Russell). Om die theepot maak ik me niet zo druk want dat is een dood ding en d’r zweeft wel meer menselijke rotzooi door de dampkring, en zelfs door het heelal.
Dat vliegend spaghettimonster is wat spannender, want het suggereert een vorm van leven (monster) en het werd bedacht tegenover iets veel gekkers: Intelligent Design. Een discussie - deze eeuw, mind you! - in het soms wat achterlijke Amerika die toch mooi leidde tot het in het curriculum opnemen van Intelligent Design voor eersteklassers. Dat heeft twee jaar geduurd.
En er is de Speaker van het Huis, tweede in de opvolging van een President als die voortijdig doodgaat, Mike Johnson, die dus gelooft (met zijn gezin en met hen die met hem ter kerke gaan) dat het heelal tussen de 6 en 10 duizend jaar geleden door God geschapen is (young earth creationism).
Persoonlijk vind ik het Vliegend Spaghettimonster geloofwaardiger. Maar, over het Vliegend Spaghettimonster maak jij je niet druk, over God wel. En daar is mijn vraag.
Wat is jouw drive om te zoeken naar een bewijs van het bestaan van God, en wat is je vreugde/dankbaarheid precies als je meent bewezen te hebben dat je er in ieder geval in mag geloven, en dat er meer is dan dit ene leven te bieden heeft.
Een reactie posten