Misschien hebben gelovigen altijd gedacht dat het redelijk is om God op te vatten als een rationeel wezen: immers, de ratio is altijd beschouwd als de belangrijkste eigenschap van de mens. De mens lijkt geschapen (ontworpen) als 'het rationele dier'.
Tegenwoordig beginnen we te vrezen dat onze ratio niet zo bijzonder is (wel uitzonderlijk misschien, want geen dier kan een boek schrijven of een betoog houden, maar geen eigenschap die zo wonderlijk is dat ze buiten de natuurlijke orde valt).
Mijn mobieltje staat inmiddels vol met denkmachines. Ze weten binnen een oogwenk op bestelling -de prompt- de juiste kennis in de juiste volgorde te presenteren. Ik las laatst dat wiskundigen beginnen te vrezen dat ze aanstonds overbodig zijn, want het ziet er naar uit dat denkmachines uitstekend mathematisch kunnen 'denken'. (Ik denk eerlijk gezegd dat het zo'n vaart niet zal lopen: het is mijn ervaring dat deze machines het laten afweten als je het naadje van de kous wilt weten- net als je denkt: zo, dit begint werkelijk interessant te worden, geven ze geen sensationeel antwoord, maar verschaffen ze ons slechts kennis waar we al over beschikken. De 'denkmachine' is daarom vooralsnog een 'zoekmachine'- maar wel een erg goede zoekmachine).
Ik herinner mij nog goed de opwinding die het internet in het begin meebracht. Filosofen hielden oraties over "een nieuwe wereld, waarin informatie voor iedereen beschikbaar zal zijn: en dat is de grondslag voor een nieuwe, humane open maatschappij: dictators zullen geen greep meer hebben op het verstand van hun onderdanen."
Inmiddels zijn we dertig jaar verder en zijn er nog steeds dictators- en de wereld wordt geregeerd door de algoritmen van Bikteg. Internet is verworden tot tiktok, insta en feesboek. Ik moet daarom nog zien wat uiteindelijk de meerwaarde zal zijn van generatieve ai (ai, ai?, zei de ezel, iaa, iaa!).
Zou God rationeel zijn? Ik heb steeds sterker de overtuiging dat het bestaan niet draait om 'waarheid', 'ratio', 'logica', enz, maar om 'ethiek': de belangrijkste vraag is niet 'wat is de ware theorie van de werkelijkheid', 'wat is het juiste logische model' 'wat is betrouwbare kennis', maar 'hoe handel ik goed', 'wat moet ik doen', 'wat is voor mij de juiste weg'?
God is eerder een ethicus dan een logicus: we leven dan ook in een wereld van goed en kwaad. De wereld is een menging van zowel het goede als het kwade- en het kwaad is zo gruwelijk en verschrikkelijk als 'kwaad' maar kan zijn; en het goede is zo licht en onschuldig en weerloos als 'goed' maar kan zijn.
Deze visie past ook veel beter bij onze natuurlijke 'staat': we zijn namelijk belichaamde wezens die helemaal 'af-gemonteerd' zijn om te handelen: ons logische verstand, ons waardensysteem, ons vermogen tot cognitieve controle, kortom, alle radar-systemen die we aan boord hebben dienen om onze handelingen te plannen, te beoordelen (overdenken) en uit te voeren.
In essentie zijn wij het dier dat zich bij elke straathoek moet afvragen: wat zal ik doen, waarheen zal ik gaan, hoe doe ik het goede en hoe vermijd ik het slechte?
Wat dat betreft is het existentialisme een interessante filosofische stroming: het is inhoudelijk een eenvoudige leer, maar daarom niet minder krachtig; het existentialisme geeft goed weer hoe lastig het bestaan is voor een mens die geen vast programma heeft: de dwang, de verplichting om steeds opnieuw te kiezen, ligt de existentialist zwaar op de schouders. Volgens de existentialist ben je het product van de keuzes die je gemaakt hebt in het verleden.
JanPaul en Simone benadrukten dat de ergste zonde voor de weifelende mens 'de kwade trouw' is, dat wil zeggen: dat je huichelt, niet echt achter je keus staat. Jammer dat die twee zoveel dronken: bedwelmd door het leven gaan lijkt mij nou niet direct een blijk van goede trouw; maar hun manier van leven demonstreert dan wel weer hoe zwaar het bestaan van de existentialist is: goed leven, voortdurend bevangen zijn door uiteenlopende opties, is een bijkans ondraaglijke last- vandaar dat we misschien zoveel respect hebben voor 'heiligen en wijzen', mensen die wel zonder kleerscheuren -dus: zonder kwade trouw- hun leven leiden (ongeacht of deze wijzen uit het Oosten of het Westen komen).
Ik geloof dat het existentialisme zo aansprekend is omdat ieder mens wel voelt dat deze visie 'raak' is: inderdaad, steeds opnieuw ziet elke mens zich gesteld voor de vraag: wat zal ik aanvangen, deed ik het goede, had ik anders moeten doen?
Het leven is absurd, een paradox en de mens zoekt al weifelend zijn weg; en van het concert des levens krijgt niemand een program; en alles is ijdelheid en najagen van wind... maar van jou wordt verwacht dat je in een wereld zonder houvast de juiste weg vindt. Ga er maar aan staan...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten